This was meant as a little drawing for practising, but it grew out as something with much more meaning for me. There is a story behind this drawing, like many of my drawings have stories. This time I wrote it on paper. It's only Dutch and nothing special but oh well, it's an actual part of the drawing so I wanted to post it here anyway.

thanks to the sweet I've got an English version (thanks so much!). It's a bit different from the original, because she has putted some of her own in the story, but actually I think her additions are brilliant. (and visit her gallery as well! She's an amazing artist who deserves much much more attention!)

reference used: [link] by

(my god and goddess, this is gonna be a looong comment O_o)

--> note me if interested in a print

-------------------------------------
What was I running for?
My life felt like a prison, it was cursed, it was dead. Surrounded by utter blackness, I was only allowed to wander from room to room. The only choices left to me were the doors I might be opening but all of them were leading to a place where my soul was smothered in suffocating darkness.

It was definitely a curse.
Nobody else looked outside; they were blind, only able to open random doors like me.
They couldn’t see the rooms either but they were glad to open the doors. I hated to open them.
There was only one door that I wanted to open and that was the door leading outside, the door leading to the real world but nobody let me enter that one.

I wanted to run away from this world of illusions. I wanted to live, the only thing I craved for when staring through the dull windows of my dark rooms was life itself.
I longed for the light to enlighten my soul, for the play colors whirling around me. But the door was locked and I was afraid to break the lock. Though I was able to look through the hazy windows I feared the unknown and the mysteries awaiting me outside. How could I presume to know when I had never been there?

But I had to try. I knew for myself I could not continue being cooped up inside. I wanted to flee this bleak house full of blind people wandering amongst the dead walls. No choice for me, I would wager everything I had for this dream about a life that might never come true. But I knew this life existed out there!
Small tokens from this outside world such as leafs, feathers, hope were my cherished possessions, I collected whatever the wind blew in whenever I was able to open some window.

So I opened the door, in the grip of my worst fears, fighting all those around me. Leaving the house I had hated so much left some bruises on my soul. Once outside, I started to run and run and run, away through endless fields of thorns and blood to get away, always further away from my former prison. I felt giddy with freedom; I saw mighty trees from afar. Was this the life I craved?
Now that I was surrounded by this desired outside world, I was suddenly convinced the curse of the house had not only tainted me and the people inside but also the world outside I had fled to. I thought I did not runned far enough.

Then I suddenly realized escape was an illusion.
I had fought so brazenly for this dream of mine, I would have given my life to obtain this freedom because I was convinced it once had been true…

But it was not the house which was cursed, it was me.

Because although the curse had never made me blind, I will never be able to see this life I searched in vain
------------------------------------------------------------------------------

Waar rende ik voor?

Mijn leven was gevangen, het was vervloekt, het was dood. Omringd door zwart mocht ik slechts dolen van kamer naar kamer, de enige keuzes die ik mocht maken, was welke deur ik openen zou - maar allen leidden ze tot een plek waar mijn ziel verstikt werd.

Het was de vloek.
Niemand anders keek naar buiten. Ze konden niet zien, ze deden alleen maar deuren open, net als ik. Ze zagen de kamers niet, maar waren blij dat ze deuren open deden. Ik kon dat niet.
Er was maar één deur die ik wilde openen, maar niemand liet me erdoor. De deur naar buiten, naar de ware wereld.

Weg van deze illusie. Het leven, alles wat ik wilde wanneer ik door de grauwe ramen staarde in mijn donkere kamers, was het leven.
Licht in mijn ziel, kleuren om mij heen. Maar de deur zat op slot en ik durfde hem niet open te breken. Want hoewel ik door de wazige ramen kon kijken, wist ik niet... wat er buiten op me wachtte. Hoe kon ik weten hoe het daar was, als ik er nooit geweest was?

Maar ik moest het proberen. Hier zou ik het nooit uit kunnen houden. Nee, niet hier, in het zwarte huis, tussen de blinde mensen, tussen de dode muren. Ik had geen keus dan alles wat ik had, op te offeren voor mijn droom van een leven dat ik misscihen wel nooit zou kunnen leiden.
Maar ik wist dat het bestond!
Ik had giften van de wereld buiten mijn kooi - veren, bladeren, hoop - dat alles was mij gegeven door de wind wanneer het mij lukte een van de ramen te openen.

En nu opende ik de deur, in al mijn angst, vechtend tegen iedereen om me heen.
Het deed pijn om weg te gaan, ookal heb ik dit huis altijd gehaat.
Ik rende, ik rende en rende, rende door velden van doorns en bloed, verder en verder weg, tot mijn gevangenis uit mijn zicht verdwenen was. Ik voelde de vrijheid om mij heen, ik zag de bomen heel ver in de verte. Maar waar was het leven?
Ik was omringd door alles wat buiten was, maar de vloek van het huis had niet alleen mij en mijn mensen aangetast, maar ook de wereld waar ik naartoe vluchtte...

En toen werd mij duidelijk dat ontsnapping nooit mogelijk was geweest. Ik had gevochten, ik had mijn leven gegeven voor iets waarvan ik zeker wist dat het ooit waarheid was... Maar ik besefte

de vloek had nooit over het huis gelegen.

Het lag over mij.


Want ondanks het feit dat de vloek van mij nooit een blind mens had gemaakt, zal ik het leven nooit kunnen zien.